Το Τέλος των Ημερών

Όπως περνάνε οι μέρες, έτσι περνάνε και τα χρόνια μου. Και πλέον βρίσκομαι πολύ μακριά από τον προορισμό μου. Η ψυχή μου ενίοτε οδεύει τυφλά προς το άγνωστο. Αισθάνομαι ένα απροσδιόριστο σκοτάδι, να έχει καλύψει τα βαθύ της ψυχής μου. Και το παράξενο είναι, ότι μερικές φορές νιώθω ότι οφείλω να το κουβαλάω μαζί μου, ως το τέλος των ημερών. Ιστορίες γράφτηκαν και αφηγήθηκαν, όπως και έσβησαν στο τέλος. Υπάρχει μια παραφροσύνη μέσα στην αγάπη. Μια νέα ελπίδα και η αρχή μιας νέας ιστορίας. Κι όπως είπαμε πριν από μερικά φεγγάρια, οι χαμένες ψυχές, συνήθως δεν μιλούν, αλλά παραμένουν στο σιωπηλό σκοτάδι, ώσπου να ολοκληρωθεί ο χρόνος τους. 

Στην τελευταία φορά μας, ξεκινήσαμε μια διαδρομή. Μια ξεχωριστή, αλλά και δύσκολη διαδρομή. Φτάσαμε ως ένα σημείο και παραμείναμε εκεί για λίγο. Τώρα ήρθε η ώρα να προχωρήσουμε. Σου είπα πως εκείνη την ημέρα θα βαδίσουμε μαζί, ώσπου να πέσει η νύχτα και να φωτίσει το φεγγάρι το μονοπάτι. Τώρα ήρθε η στιγμή να προχωρήσουμε παραπέρα. Τώρα δυσκολεύει ο δρόμος μας. Εγώ όμως, το ξέρω πως θα φτάσεις ως το τέλος. Κι όταν φτάσεις εκεί, στο υπόσχομαι ότι όλα θα είναι διαφορετικά γύρω σου, αλλά και μέσα στην καρδιά και τη ψυχή σου. 

Ο ουρανός σκοτεινιάζει, καθώς το πέπλο της νύχτας μας τυλίγει στην ησυχία του. Το φεγγάρι προσφέρει μια μικρή δόση φωτός στο βάθος του. Τότε ξεκινάει η τελευταία ημέρα. Βαδίζουμε και πάλι στο μονοπάτι μας. Έχει περάσει καιρός, από τότε, αλλά μας έχουν απομείνει ελάχιστα βήματα. Βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος. Και εάν υπάρχει κάτι που έμαθα, είναι πως δεν πρέπει να τα παρατάς ποτέ. Τώρα πρέπει να φτάσεις ως το τέλος! 

«Μαζί θα φτάσουμε ως το τέλος».

«Ναι... μαζί».

Όσο πλησιάζουμε, το κλίμα γύρω μας, αλλάζει όλο και περισσότερο. Θυμάσαι όλα αυτά τα μαγευτικά μέρη που περάσαμε για να φτάσουμε ως εδώ; Τόσα πολλά και διαφορετικά. Τόσο εκπληκτικά. Τόσος δρόμος και περπάτημα. Κι όμως, οι αναμνήσεις ενίοτε μας βαραίνουν. Ωστόσο, αξίζει κάθε μικρή λεπτομέρεια! Δες πόσο απότομα αλλάζουν όλα. Από πολύχρωμα και περίπλοκα μέρη, ξαφνικά σε ασπρόμαυρα. 

«Έμαθες κάτι σε όλο αυτό το ταξίδι;»

«Έμαθα πολλά. Και χαίρομαι που τα περάσαμε μαζί. Κατάλαβα πως λειτουργεί ο κόσμος».

«Μαζί... Και τι ακριβώς κατάλαβες για τον κόσμο;»

«Ότι είναι ξεχωριστός, έτσι ακριβώς όπως είναι. Ότι είναι γεμάτος με πόνο και σκοτάδι, αλλά και με χαρά και φως. Ότι πρέπει να πονέσουμε, για να προχωρήσουμε με νέες εμπειρίες και αισθήματα δύναμης».

«Μπράβο μικρή. Κατάλαβες λοιπόν, πολλά από το ταξίδι. Αντικρίζεις το λευκό και το μαύρο. Κοίτα όμως τώρα... κοίτα μπροστά σου. Το βλέπεις εκείνο το φως;»

«Ναι. Ναι! το βλέπω! Αυτό ψάχναμε από την αρχή σωστά; Εκεί δεν πηγαίνουμε;»

«Εκεί ακριβώς πηγαίνουμε».

«Φτάσαμε δηλαδή!»

Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο σου εκείνη τη στιγμή, ένα τόσο μεγάλο χαμόγελο που δεν έχω αντικρίσει ποτέ ξανά. Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή. 

«Μέσα στο σκοτάδι, η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Σου ανοίγει την άλλη πλευρά της. Εσύ αυτό που πρέπει να κάνεις αυτή τη στιγμή, είναι να προχωρήσεις ως το τέλος».

«Εννοείς μαζί να προχωρήσουμε».

«Λυπάμαι αλλά, εδώ το μονοπάτι τελειώνει για εμένα. Τώρα είναι όλο δικό σου μονοπάτι. Από την αρχή οι δρόμοι μας ήταν έτσι».

Το χαμόγελο στο βλέμμα σου σιγά σιγά έσβηνε. Συνειδητοποίησες τι είχε συμβεί κι ένα μικρό δάκρυ κύλησε από το μάτι σου. Κοίταξες στο έδαφος με ένα λυπημένο ύφος και ύστερα κοιταχτήκαμε για τελευταία φορά στα μάτια. Ήταν τόσο έντονη διασταύρωση στα μάτια και τα βλέμματα μας, που δεν χρειαζόταν να πούμε κάτι περαιτέρω. Όλα είχαν ήδη κατανοηθεί με τα μάτια και τις καρδιές μας. Κι όμως, τα λόγια, βρήκαν τον τρόπο τους να ξεγλιστρήσουν και πάλι. Δεν μπορούσαν να κρατηθούν. 

«Εδώ λοιπόν, είναι το τέλος των ημερών. Ένα μονοπάτι κλείνει, ενώ ένα άλλο ξεκινάει από μια νέα αφετηρία. Δεν χρειάζεται πια να φοβάσαι το σκοτάδι. Γι' αυτό ήμουν μαζί σου σε αυτό το ταξίδι. Για να σε κάνω πιο δυνατή και να φτάσεις, εκεί ακριβώς που πρέπει να φτάσεις. Βλέπεις... το σκοτάδι πάντα μέσα του κρύβει και λίγο φως. Ένας μαύρος κόσμος, περιέχει και μια δόση λευκού. Το κακό, συνοδεύεται με το καλό. Όλα αυτά, είναι ένα! Εκδηλώνονται και συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Στεκόμαστε όλοι στο σκοτάδι, και από εκεί, ψάχνουμε να βρούμε το φως. Και τώρα κοίτα μπροστά σου, το βλέπεις πλέον καθαρά το φως. Και δεν χρειάζεται να φοβάσαι για τίποτα. Γιατί το ξέρω ότι είσαι η πιο δυνατή! Εγώ όμως, έχω παραμείνει πολύ καιρό μέσα σε αυτό το σκοτάδι, που πλέον το αποκαλώ σπίτι μου. Μην στεναχωριέσαι... ίσως μια ημέρα να βρω κι εγώ το δικό μου φως. Ίσως, μια ημέρα να το βρω. Για τώρα όμως, χαίρομαι που εσύ βρήκες το δικό σου. Σου αξίζει και το κέρδισες».

«Σε ευχαριστώ για όλα. Ήσουν...»

«Δεν έχει σημασία τι ήμουν εγώ. Αυτό που μετράει είναι τι είσαι εσύ και που κατάφερες να φτάσεις, μετά από όλο αυτό το ταξίδι. Εγώ σε ευχαριστώ! Τώρα όμως, πρέπει να προχωρήσεις μπροστά. Έχεις φτάσει στον προορισμό σου. Κλείσε τα μάτια σου και κάνε ένα βήμα εμπρός. Εκεί βρίσκεται αυτό που ψάχνεις. Και να θυμάσαι πάντοτε. Μέσα στο σκοτάδι, κλείσε για μια στιγμή τα μάτια σου και πάρε μια ανάσα. Έπειτα προχώρα προς το φως. Σε ευχαριστώ για όλα. Αντίο!»

Και τότε άνοιξα τα μάτια μου επιτέλους. Τότε είδα πως μπορώ να κρατήσω ολόκληρο τον κόσμο στα χέρια μου! Όλο αυτό το ταξίδι που ονειρεύτηκα, ήταν μαγευτικό, αλλά τώρα είχα ξυπνήσει και ήμουν και πάλι μόνος μου. Δεν ξέρω αν πράγματι, υπάρχει αυτό το φως για όλους μας στο τέλος του δρόμου, αλλά ξέρω πως δεν πρέπει να τα παρατάω. Μέσα στα όνειρα μου, βλέπω εσένα χαρούμενη και αυτό μου δίνει μια ελπίδα να συνεχίζω, ώσπου να βρω κι εγώ το δικό μου φως, στο τέλος των δικών μου ημερών! Ένα μονάχα χαμόγελο σου αρκεί, και γι' αυτό στο τέλος της ημέρας, το σκοτάδι υποχωρεί.

ΤΕΛΟΣ!