Η Τελευταία Ημέρα

Ξεκίνησα ήρεμος και χαρούμενος την ημέρα μου και κατέληξα σκεπτικός και στενοχωρημένος στο τέλος της. Ήταν πολύ ξαφνικό όλο αυτό και δεν ξέρω γιατί αισθάνθηκα έτσι. Καθώς πλησίαζα στο κατάστημα, πριν καν μπω μέσα, εσύ βρισκόσουν ήδη στην πόρτα και κοιταχτήκαμε κατάματα. Αμέσως μου χαμογέλασες και ένιωσα υπέροχα. Αφού σε πλησίασα και χαιρετηθήκαμε, μου είπες ότι ήλπιζες να με δεις σήμερα. Μου ανέφερες πως αυτή θα ήταν η τελευταία σου ημέρα σε αυτό το κατάστημα και πως γενικότερα βρίσκεσαι σε μια δύσκολη χρονική περίοδο. Προσπάθησα να μην βγάλω προς τα έξω την αληθινή μου αντίδραση. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω, ούτε να σου προσθέσω επιπλέον βάρος. Αυτή τη φορά, σταθήκαμε τυχεροί επίσης, καθώς ο αυστηρός υπεύθυνος σου απουσίαζε για την ώρα. Μπορούσα λοιπόν, να σου μιλήσω πιο ελεύθερα, χωρίς να σε βάλω σε μπελάδες.

Επέλεξα να κρύψω τη θλίψη μου και απλά να χαμογελάσω, προσπαθώντας να σε κάνω έστω και λίγο χαρούμενη. Σου έδωσα μια σοκολάτα κι ένα μικρό γραμματάκι. Ενδεχομένως το τελευταίο γραμματάκι. Και το είδα στα όμορφα μάτια σου, ότι ένιωσες κάτι υπέροχο εκείνη τη στιγμή. Την ένιωσα τη χαρά σου. Η χαρά σου ήταν αυτή που μου έδωσε λίγη δύναμη και διατήρησα το χαμόγελο μου. Ήταν ένα ψεύτικο χαμόγελο όμως. Οι άνθρωποι πολλές φορές κρύβουμε τη μελαγχολία μας πίσω από ψεύτικα χαμόγελα. Ωστόσο, τα χαμόγελα μας είτε ψεύτικα, είτε αληθινά, μπορούν να καταφέρουν κάτι πολύ εκπληκτικό. Με ένα μονάχα χαμόγελο, μπορούμε να πυροδοτήσουμε την αισιοδοξία και τη χαρά. Με ένα μονάχα χαμόγελο, μπορούμε να φτιάξουμε τη διάθεση ενός ανθρώπου. Με ένα χαμόγελο, μπορούμε να του δώσουμε τη δύναμη και το κουράγιο που χρειάζεται. Κι αν το σκεφτείς, με αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε ένας έμμεσος παράγοντας στο χτίσιμο της ζωής και της ιστορίας του. 

Αφού είπαμε δυο κουβέντες, έκανα για άλλη μια φορά την αναζήτηση μου στα βιβλία του καταστήματος. Η καρδιά μου δεν μπόρεσε να σταματήσει να χτυπά για εσένα εκείνη τη στιγμή και το μυαλό μου σκεφτόταν όλη την ώρα, μονάχα εσένα. Κοίταζα διάφορα βιβλία και διάβαζα ένα μικρό κομμάτι τους, όπως κάνω πάντα. Μέσα στα βιβλία βρίσκω το χάος και τη γαλήνη. Τον ρεαλισμό και τα όνειρα. Η φαντασία, το μυαλό και η καρδία μου λειτουργούν με παράξενο τρόπο, που δεν ξέρω αν μπορώ να προσδιορίσω, κι αν μπορεί να κατανοήσει ο κόσμος. Όσο προσπαθούσα να χαθώ σε αυτόν τον κόσμο του μυαλού μου μέσα στα βιβλία, εσύ ήσουν εκεί και έκανες με ηρεμία τη δουλειά σου. Τα μάτια μου πήγαιναν συνεχώς σε εσένα! Πήγαιναν συνεχώς σε αυτήν την όμορφη γυναίκα, με τα ξανθά μαλλιά, τα πανέμορφα μάτια και το γλυκό χαμόγελο. Με τα εντυπωσιακά τατουάζ και την ήρεμη και χαριτωμένη φωνή. 

Από την πρώτη στιγμή που σε είδα, όταν ήρθα για πρώτη φορά εδώ, μου φάνηκες υπέροχη. Ένιωθα όμως, πως δεν θα υπάρξει κάποια ιστορία ανάμεσα μας. Και παράλληλα έπεσα και μέσα και έξω σε αυτή τη σκέψη. Αποφάσισα κάποια στιγμή να σου δώσω ένα γραμματάκι με μερικά όμορφα λόγια, επειδή σε έβρισκα όμορφη. Έπειτα σου έδωσα κι άλλα γράμματα με ακόμη πιο όμορφα και σημαντικά λόγια και συστηθήκαμε, αρχίζοντας να λέμε δυο σύντομες κουβέντες κάθε φορά. Από εκεί που απλά μου φαινόσουν μια όμορφη και ευγενική κοπέλα, άρχισες να μου αρέσεις, όλο και περισσότερο. Ίσως να ένιωσα κάτι μέσα μου. Από την αρχή πίστευα πως δεν θα καταλήξει σε μια ιστορία, για διάφορους λόγους, αλλά δες που εν τέλει, κατέληξε σε κάτι. Κατέληξε σε μια μικρή, αλλά σημαντική ιστορία που θα θυμάμαι για πάντα και θα μου ξυπνάει κάτι σημαντικό μέσα στην καρδιά μου.

Όταν έφτασε η ώρα να φύγω, ήρθα κοντά σου για να σε αποχαιρετήσω. Δεν ζήτησα τις προσωπικές σου πληροφορίες, όπως τον αριθμό σου ή οτιδήποτε άλλο. Δεν είμαι και ιδιαίτερα καλός σε αυτά, και δεν ξέρω αν θα μπορούσε να εξελιχθεί κάτι ανάμεσα μας. Στην τελευταία μας στιγμή, δεν φαντάζεσαι πόσα πράγματα ήθελα να σου πω. Είχα τόσα πολλά πράγματα μέσα στο κεφάλι μου που δεν ήξερα ούτε από που να ξεκινήσω. Σου έδωσα το χέρι μου, σε κοίταξα για μια τελευταία φορά στα μάτια και σου είπα ότι είσαι υπέροχη και έχεις πανέμορφο χαμόγελο. Και πως πιστεύω ότι όλα θα φτιάξουν και θα ξεπεράσεις όλες τις δυσκολίες σου. Σε ευχαρίστησα για τη μικρή γνωριμία μας και σου ευχήθηκα να είσαι πάντα καλά! Ένιωσα τόσο όμορφα που κοίταζα το γλυκό προσωπάκι σου με ένα μεγάλο χαμόγελο, αλλά ταυτοχρόνως, ήμουν και τόσο θλιμμένος που έπρεπε να σε αποχαιρετήσω.

Μόλις βγήκα από την πόρτα κι έφυγα, η θλίψη με κατέβαλε για λίγο. Κάθισα σε ένα παγκάκι λίγο πιο δίπλα και κοίταζα το κατάστημα από μακριά. Στον χώρο έπαιζε μουσική και αρκετοί άνθρωποι περπατούσαν στο γιορτινό κλίμα που επικρατούσε. Σκεφτόμουν αυτό που μόλις συνέβη και δεν μπορούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου και αναρωτιόμουν πως ακριβώς συνέβη αυτό; Δεν δημιουργήθηκε κάτι μεταξύ μας, αλλά αυτός ο αποχαιρετισμός με άγγιξε βαθιά και με πλήγωσε. Αισθανόμουν λυπημένος και εντελώς χαμένος στον κόσμο. Σκέφτηκα πως δεν μπορεί να συνέβη έτσι τυχαία. Απλά δεν μπορεί! Δεν μπορεί συγκεκριμένα την τελευταία ημέρα σου να σε βρίσκω εκεί, να σε αντικρίζω επιτόπου, πριν καν εισέλθω στο κατάστημα, και όλως τυχαίως να μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς περιορισμούς. Δεν νομίζω πως αυτή η τελευταία μας συνάντηση ήταν τυχαία. Σε αυτόν τον κόσμο, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο! Για κάποιο λόγο πρέπει να σε γνώρισα και να σε αποχαιρέτησα στην τελευταία σου ημέρα! Για κάποιο λόγο έγινες ένα κομμάτι της δικής μου ιστορίας. Για κάποιο λόγο γράφω ετούτο το κείμενο. Όλα έγιναν για κάποιο λόγο. Ή ίσως να αρχίζω και πάλι να παραμιλώ, όπως έκανα κι όταν ένιωσα την παραφροσύνη της αγάπης! Ίσως λοιπόν, αυτή να είναι η παραφροσύνη του έρωτα!              

Μιλάω στα κείμενα και στις ιστορίες μου για την ελπίδα, αλλά μέσα μου δεν γνωρίζω αν πιστεύω πραγματικά σε αυτήν. Πιστεύω στο καλό και το κακό. Πιστεύω πως οι άνθρωποι έχουμε δημιουργηθεί με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο, έχοντας και το καλό, αλλά και το κακό μέσα στις ψυχές μας. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Μέσα στο σκοτάδι, πάντα θα βρίσκεις και λίγο φως. Το καλό συνοδεύεται με το κακό, διότι έτσι πρέπει. Διότι πάντα πρέπει να υπάρχει μια έσχατη λύση. Το επίκεντρο όμως, είμαστε εμείς με τις καρδιές μας. Εμείς επιλέγουμε ποιοι είμαστε και πως θα γράψουμε την ιστορία μας! Νικάει η πλευρά που εμείς θα επιλέξουμε. Όλη μου τη ζωή ήμουν το ήσυχο και ντροπαλό παιδί που δεν πείραζε κανέναν και άκουγε από άλλους ανθρώπους πως είναι ένα καλό παιδί.

Τα χρόνια μου περνάνε και καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τα αισθήματα και βρίσκω τον εαυτό μου. Νιώθω όλο και περισσότερο πως στην τελική είμαι ένας κακός άνθρωπος που προσπαθεί να είναι καλός. Και νομίζω πως αξίζει να προσπαθούμε όλοι μας να γινόμαστε λίγο καλύτεροι μέρα με τη μέρα. Υποσχέθηκα να μην τα παρατήσω ποτέ μου. Να συνεχίζω να παλεύω, έστω και μονάχος μου. Μπορεί σήμερα να είμαι μια αποτυχία για όλο τον κόσμο. Μπορεί να είμαι πληγωμένος και χωρίς κάποια σπουδαία γνώση. Μπορεί κάποια μέρα να τα χάσω όλα και όλους. Αλλά είπα στον εαυτό μου πως ποτέ δεν θα τα παρατήσω! Πάντα θα προσπαθώ για κάτι, ακόμη και μόνος μου! Η σύντομη ιστορία μας, μου δίδαξε κάτι ξεχωριστό. Μετά από όλο αυτό, νομίζω πως ήρθε η ώρα να βάλω τον εαυτό μου σε ένα νέο μονοπάτι. Στο μονοπάτι της ελπίδας! Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία όπως λένε. Όταν πεθαίνει η ελπίδα, πεθαίνει κι ένα κομμάτι του εαυτού μας μαζί της. Πρέπει να συνεχίζω να ελπίζω και να προσπαθώ, ώσπου να έρθει η δική μου τελευταία ημέρα!  

Πάντα αναρωτιόμουν πως θα είναι η τελευταία μου ημέρα. Πάντα ήμουν σκεπτικός με τον θάνατο. Όλη μου τη ζωή αισθανόμουν ένα παράξενο πράγμα, κάθε φορά που έφτανα στο φινάλε οποιουδήποτε πράγματος. Μια πλευρά μου, το φοβάται το τέλος. Ωστόσο, έχω μάθει ότι όλα έχουν ένα τέλος. Όλα τα καλά, όπως και τα άσχημα πράγματα, κάποτε τελειώνουν. Και αρχίζω να αποδέχομαι αυτό το γεγονός. Το δικό μου τέλος της ιστορίας, θα ήθελα να είναι στην αγκαλιά μιας γυναίκας που θα αγαπάω, αλλά πιστεύω πως ίσως τελειώσει με αντίθετο τρόπο. Ίσως στο δικό μου τέλος των ημερών, θα είμαι μόνος μου, κοιτάζοντας μια όμορφη θέα. Όπως και να' χει, έμαθα κάτι ξεχωριστό σήμερα από εσένα. Εσύ μου ξύπνησες την ελπίδα! Εσύ γλυκιά και όμορφη Ελπίδα, με βοήθησες να το δω αυτό. Και παρ' όλο που μπορεί να μην το διαβάσεις ποτέ σου αυτό το κείμενο, σου υπόσχομαι ότι πάντοτε θα έχω ελπίδα μέσα στην καρδία μου.

Όταν κάθισα σε εκείνο το παγκάκι και σε σκεφτόμουν μετά τον αποχωρισμό, ένιωθα απλά ότι δεν θα σε ξανά δω ποτέ μου. Ότι αυτό ήταν, τελείωσε έτσι απλά και δεν θα μπορέσω να σε ξανά δω ποτέ. Και ποιος ξέρει, ίσως πράγματι να μην μπορέσω να αντικρίσω αυτό το υπέροχο χαμόγελο σου ξανά. Αλλά θα έχω ελπίδα μέσα στην καρδιά μου και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!

Σε κάποια στιγμή μέσα στην ιστορία, έγινες ένας ξαφνικός έρωτας και στο φινάλε μετατράπηκες σε μια λύτρωση. Να θυμάσαι και να έχεις πάντα μέσα στην καρδιά σου τα γραμματάκια που σου έδωσα. Θα σε βοηθάνε σε δύσκολες στιγμές. Να θυμάσαι πως ένα παιδί πιστεύει ότι είσαι πανέμορφη και ικανή δεσποινίδα. Να προχωράς μπροστά με ελπίδα και αγάπη στην καρδία σου. Αν πράγματι υπάρχει αυτό που ονομάζεται μοίρα, και έχεις καταφέρει να βρεις και να διαβάσεις αυτή την ιστορία, αποθήκευσε την στην καρδιά σου, μαζί με τις παρακάτω λέξεις. Αυτές οι λέξεις προσδιορίζουν το όνομα σου για ένα παιδί που γνώρισες και που προσέφερες ευγένεια, χαρά και ελπίδα στην ψυχή του!

Έρωτας

Λύτρωση

Πανέμορφη

Ικανή

Δεσποινίδα

Αγάπη

ΤΕΛΟΣ!